katalog.seosem.warszawa.pl

Niedawno brałem udział w uroczystości ślubnej moich przyjaciół.Jako niezbyt "wierzący" bardziej interesowała mnie cała otoczka, To, ktoś się spóźnił, to komuś z zainteresowania przymknęło się oko, czy ministrant krzątający się niezdarnie pomiędzy ławami z tacą na drobne.Czy też babcie, ciocie i wujkowie, którzy cały ten szoł starali się uwiecznićW pewnym momencie moją uwagę przykuł wynajęty fotograf ślubny.Przemykał się dyskretnie po świątyni. To tu z zakamarka pstryknął fotkę.To wszedł się na górną nawę. To cicho w koncie podparty o statyw gdzieś tam sobie celował.Niby nic, jednak zadziwiło mnie jak on robi foty, skoro nic mu nie błyska, a rodzinne aparaciki błyskają, że aż jasno się robi przed oczami.Dodam, iż w świątyni najjaśniej nie było.Minął jakiś czas, młodzi przyjechali z miodowego, zobaczyliśmy się więc,żeby pochwalili się pamiątkami.Na pierwszy rzut poszły zdjęcia z miesiąca miodowego. Śliczne widoczki i oni, zakochani.Później ślub i wesele - najpierw męczarnia przy tysiącach fotek z familijnychaparacików. Co drugie nie ostre, to ciemne że nic nie widać lub błysk z lampyprzesłaniał całą fotkę. Na deser wyciągnęli piękny skórzany album. Nie było w nim masy fotek, tylko parę, bądź kilkadziesiąt. Oglądanie jego nie było nudną drogą przez mękę.Każda fotka czytelna, piękna, opowiadająca historię. Wszystkie nie za ciemne, nie za jasne, wyraźny pierwszy i drugi plan.Zaproszeni goście wyraźni i czytelni.Oglądając ten album przypomniałem sobie dyskretnego fotografa,strzelającego foty z oddali, bez błysków i fleszy. Mogę więc powiedzieć, że profesjonalnafotografia ślubna, to zarówno trudne rzemiosło jak i odrobina sztuki.